Перевод: с латинского на все языки

со всех языков на латинский

proci N M

  • 1 procus

    1.
    prŏcus, i, v. procer init.
    2.
    prŏcus, i ( gen. plur. procūm, Cic. Or. 46, 156), m.
    I.
    A wooer, suitor: proci dicuntur, qui poscunt aliquam in matrimonium, Graece mnêstêres. Est enim procare poscere, etc., Fest. p. 249 Müll.:

    me natam nulli veterum sociare procorum Fas erat,

    Verg. A. 12, 27:

    Penelope difficilis procis,

    Hor. C. 3, 10, 11:

    apotheca procis intacta est,

    id. S. 2, 5, 7; 78; Ov. M. 4, 794; 9, 10; 14, 670:

    proci loripedes, said of slow people,

    Plaut. Poen. 3, 1, 7.—
    * II.
    Trop., of canvassers, a suitor:

    impudentes proci,

    Cic. Brut. 96, 330.

    Lewis & Short latin dictionary > procus

  • 2 procus

    procus, ī, m. (proco), der Freier, Hor. u.a.: proci loripedes, tardissumi, Plaut.: pr. formosus, Apul.: übtr., impudentes proci, anmaßende, zudringliche Bewerber, Cic. Brut. 330. – / Genet. Plur. procûm, Serv. Tull. bei Fest. 249 (a), 1. Cic. or. 156.

    lateinisch-deutsches > procus

  • 3 tardus

    tardus, a, um [st2]1 [-] lent, nonchalant, indolent, paresseux, tardif. [st2]2 [-] lourd (d'esprit), lourd, stupide, borné, bouché. [st2]3 [-] qui ralentit, qui alourdit. [st2]4 [-] traînant (en parl. du style), lent.    - tardi juvenci, Virg.: taureaux à la marche lente.    - proci loripedes, tardissimi, Plaut. Poen.: prétendants trop lents, de vraies tortues.    - tardior in scribendo, Quint.: trop lent à écrire.    - tardior ad discendum, Cic.: trop lent à apprendre.    - ad injuriam tardior, Cic.: moins prompt à faire injure.    - avec gén. tardus fugae, V.-Flac.: lent à fuir.    - avec inf. nectere tectos numquam tarda dolos, Sil. 3: qui n'est jamais lente à ourdir de perfides trames.    - tarda fluunt tempora, Hor. Ep. 1: le temps s'écoule lentement.    - tarda poena, Cic.: châtiment tardif.    - tardus es, Ter.: tu es bouché.    - tardum ingenium, Cic.: esprit lent.    - Lentulus non tardus sententiis, Cic.: Lentulus prompt à la répartie.
    * * *
    tardus, a, um [st2]1 [-] lent, nonchalant, indolent, paresseux, tardif. [st2]2 [-] lourd (d'esprit), lourd, stupide, borné, bouché. [st2]3 [-] qui ralentit, qui alourdit. [st2]4 [-] traînant (en parl. du style), lent.    - tardi juvenci, Virg.: taureaux à la marche lente.    - proci loripedes, tardissimi, Plaut. Poen.: prétendants trop lents, de vraies tortues.    - tardior in scribendo, Quint.: trop lent à écrire.    - tardior ad discendum, Cic.: trop lent à apprendre.    - ad injuriam tardior, Cic.: moins prompt à faire injure.    - avec gén. tardus fugae, V.-Flac.: lent à fuir.    - avec inf. nectere tectos numquam tarda dolos, Sil. 3: qui n'est jamais lente à ourdir de perfides trames.    - tarda fluunt tempora, Hor. Ep. 1: le temps s'écoule lentement.    - tarda poena, Cic.: châtiment tardif.    - tardus es, Ter.: tu es bouché.    - tardum ingenium, Cic.: esprit lent.    - Lentulus non tardus sententiis, Cic.: Lentulus prompt à la répartie.
    * * *
        Tardus, Adiectiuum. Cic. Tardif.
    \
        Tardus incessu filius. Plinius. Pesant à marcher, Qui chemine bellement.
    \
        AEtate tardus. Ouid. Qui ne se peult haster d'aller, pource qu'il est vieil et aagé.
    \
        Tardum est dictu, pluribus prosit, an noceat vinum. Plin. Il est malaisé et difficile de dire si, etc.
    \
        Gradibus tardis errare. Ouid. Cheminer lentement.
    \
        Homo tardus. Cic. Homme de gros entendement et tardif à comprendre.
    \
        Tardum ingenium in accipiendis quae traduntur. Plin. Tardif à comprendre ce qu'on luy enseigne.
    \
        Noctes tardae. Virgil. Qui viennent tard, comme font celles de l'esté.
    \
        Vt ea res tardior spe fuerit. Liu. Ja soit que la chose soit venue plus tard qu'on ne pensoit.
    \
        Senectus tarda. Horat. Pesante vieillesse, Qui rend les gents pesants.
    \
        Vnda tarda. Virgil. Eaue croupant et qui ne bouge, ou Qui coule fort lentement.
    \
        Tardus. Virg. Lourdault, Grosse teste, Qui n'ha point d'esprit.
    \
        Tardus fumus. Virgil. Fumee espesse.

    Dictionarium latinogallicum > tardus

  • 4 turba

    turba, ae, f.    - [gr]gr. τύρϐη. [st1]1 [-] trouble (causé par un grand nombre de personnes), tumulte, désordre, confusion et bousculade (d'une foule); agitation (populaire ou révolutionnaire), émeute, sédition, perturbation.    - ecce autem nova turba atque rixa, Cic. Verr. 4, 448: mais voici un nouvel incident, une nouvelle querelle.    - quanta in turba viveremus, Cic.: dans quel désordre nous vivions.    - turbas efficere, Cic.: faire éclater des désordres. [st1]2 [-] bruit, tapage, vacarme, dispute, querelle; trouble, embarras, désagrément.    - uxori turbas conciet, Plaut.: il fera une scène à sa femme.    - tum illae turbae fient, Ter.: alors ce seront de belles scènes.    - inceperat turba inter eos, Ter. Eun.: le tapage avait commencé entre eux.    - turbas dare, Plaut. Bacc. 355: causer du trouble. [st1]3 [-] foule en désordre, cohue, troupe, bande, meute.    - turba ruunt in me luxuriosa proci, Ov.: les prétendants, troupe impudente, m'assaillent.    - c. vulgus turba patronorum, Cic. Brut. 97, 332: foule obscure d'avocats.    - haec turba, Cic. Brut. 251: cette foule obscure.    - magnam turbam congregat ignotorum deorum, Cic. Nat. 1: il assemble une grande troupe de dieux inconnus. [st1]4 [-] foule, grande quantité.    - turba jaculorum, Ov.: grêle de traits.    - turba inanium verborum, Quint.: flux d'inutiles paroles.    - turbā valent, Quint.: (certains arguments) valent par la masse.    - turba novorum voluminum, Cic. Brut. 122: une foule d'ouvrages nouveaux.    - mediocria in mediam turbam atque in gregem coiciantur, Cic. de Or. 2, 77, 314: que les idées de valeur moyenne soient rejetées au milieu de la masse et dans la foule.
    * * *
    turba, ae, f.    - [gr]gr. τύρϐη. [st1]1 [-] trouble (causé par un grand nombre de personnes), tumulte, désordre, confusion et bousculade (d'une foule); agitation (populaire ou révolutionnaire), émeute, sédition, perturbation.    - ecce autem nova turba atque rixa, Cic. Verr. 4, 448: mais voici un nouvel incident, une nouvelle querelle.    - quanta in turba viveremus, Cic.: dans quel désordre nous vivions.    - turbas efficere, Cic.: faire éclater des désordres. [st1]2 [-] bruit, tapage, vacarme, dispute, querelle; trouble, embarras, désagrément.    - uxori turbas conciet, Plaut.: il fera une scène à sa femme.    - tum illae turbae fient, Ter.: alors ce seront de belles scènes.    - inceperat turba inter eos, Ter. Eun.: le tapage avait commencé entre eux.    - turbas dare, Plaut. Bacc. 355: causer du trouble. [st1]3 [-] foule en désordre, cohue, troupe, bande, meute.    - turba ruunt in me luxuriosa proci, Ov.: les prétendants, troupe impudente, m'assaillent.    - c. vulgus turba patronorum, Cic. Brut. 97, 332: foule obscure d'avocats.    - haec turba, Cic. Brut. 251: cette foule obscure.    - magnam turbam congregat ignotorum deorum, Cic. Nat. 1: il assemble une grande troupe de dieux inconnus. [st1]4 [-] foule, grande quantité.    - turba jaculorum, Ov.: grêle de traits.    - turba inanium verborum, Quint.: flux d'inutiles paroles.    - turbā valent, Quint.: (certains arguments) valent par la masse.    - turba novorum voluminum, Cic. Brut. 122: une foule d'ouvrages nouveaux.    - mediocria in mediam turbam atque in gregem coiciantur, Cic. de Or. 2, 77, 314: que les idées de valeur moyenne soient rejetées au milieu de la masse et dans la foule.
    * * *
        Turba, turbae. Vlpian. Un trouble et debat, Noise qui se fait entre plusieurs personnes.
    \
        Tum illae turbae fient. Terent. Le diable y sera. Bud.
    \
        Turba. Liu. Multitude de gens, Une troupe, Une tourbe, Une assemblee.
    \
        Turba et Primi, contraria. Stat. Le menu peuple.
    \
        Turba et colluuies. Cic. Amas de gents meschants, Racaille, Canaille.
    \
        Pullata. Quintil. Le menu peuple, ou commun populaire.
    \
        Rarescit turba. Stat. S'esclarcit et se diminue.
    \
        Turba prunorum. Plin. Diverses sortes de prunes.

    Dictionarium latinogallicum > turba

  • 5 procus

    procus, ī, m. (proco), der Freier, Hor. u.a.: proci loripedes, tardissumi, Plaut.: pr. formosus, Apul.: übtr., impudentes proci, anmaßende, zudringliche Bewerber, Cic. Brut. 330. – Genet. Plur. procûm, Serv. Tull. bei Fest. 249 (a), 1. Cic. or. 156.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > procus

  • 6 procus

        procus ī ( gen plur. procūm, C.), m    [PREC-], a wooer, suitor: natam nulli veterum sociare procorum, V.: Penelope difficilis procis, H.: forma Multorum fuit spes procorum Illa, O.: impudentes proci, i. e. shameless canvassers.
    * * *
    wooer, gigolo. suitor; canvasser; noble

    Latin-English dictionary > procus

  • 7 Dulichium

    Dūlichium, iī, n. (Δουλίχιον), Insel im Jonischen Meere, eine der Echinaden (j. Curzolari), südöstlich von Ithaka, zum Reiche des Ulixes gehörig, jetzt mit dem Festlande verbunden, Verg. Aen. 3, 271. Ov. trist. 1, 5, 67. Mela 2, 7, 10 (2. § 110). – Nbf. Dūlichia, ae, f., Prop. 2, 14, 4. – Dav. Dūlichius, a, um, dulichisch, poet. für ulixisch, rates, Verg.: dux, Ulixes, Ov.: palatum, der Genossen des Ulixes, Ov.: proci, die Freier der Penelope, Stat.: Zacynthus, von Ulixes regiert, Sil.: dah. nepotes, d.i. Zakynthier, die eine Kolonie nach Sagunt führten, Stat.

    lateinisch-deutsches > Dulichium

  • 8 repello

    re-pello, reppulī, repulsum, ere, I) zurücktreiben, vertreiben, A) eig.: hostes, Vell.: homines a templi aditu, Cic.: Hannibalem a Nola, Liv.: alqm ex urbe, Cic.: hostes in silvas, in oppidum, Caes.: hostem telis, Caes.: equites fundis, Curt. – B) bildl., zurücktreiben, vertreiben, abweisen, abhalten, entfernen, verhindern, repellere bellum, non inferre, Curt.: vim vi, Cic.: dolorem a se, Cic.: oratorem a gubernaculis civitatum, Cic.: furores Clodii a cervicibus civium, Cic.: iniuriam ab alqo, Liv.: facinus, Ov.: contumeliam, sich des Schimpfens enthalten, Cic.: so auch iracundiam, Tac.: alqm a spe, einem die Hoffnung benehmen, Caes.: quod procul a vera nimis est ratione repulsum, entfernt, Lucr. – II) zurückstoßen, -schlagen, A) eig.: repagula, Ov.: mensas, umstoßen, Ov.: so auch aras, Ov.: alqm a genibus suis, Cic.: naves a terra, Auct. b. Alex., u. umgekehrt tellurem (sc. a mari), Ov., abfahren, absegeln: impressā tellurem hastā, den Boden gleichsam von sich stoßen, sich, auf die Lanze gestützt, vom Boden aufschwingen, Ov.: so auch amnes Oceani pede repellere, aus dem Ozean emporsteigen, vom Aufgange eines Gestirnes, Verg.: alqd cute, abprallen lassen von usw., Ov.: u. so telum aere repulsum, das vom Schilde abprallte, Verg. – aera repulsa, das zurück-, aneinandergeschlagene Geklapper, Tibull. – B) übtr.: a) widerle gen, allatas criminationes, Cic.: repulsus veritatis viribus, Phaedr. b) zurückstoßen, zurück-, abweisen, verschmähen, a quo repulsus (graculus), Phaedr.: si quid meque vobisque dignum petiveris, haud repulsus abibis, Sall.: foribus repulsus, Ov.: repulsus ab amicitia, Sall.: conubia, Verg.: preces, Ov.: beim Ansuchen um Ehrenstellen, et hi repulsi, in spem impetrandi tandem aliquando honoris dilati, Liv.: repulsi sunt ii, quos etc., Cic. – bei Bewerbungen um eine Geliebte, repulsi proci, Ov.: saepe repulsus eas, Prop.: repulsus amor, Ov. – / Das Perf. reppuli, nicht repuli, s. Osann zu Cic. de rep. p. 478. Ellendt zu Cic. de orat. 2, 100 not. cr.

    lateinisch-deutsches > repello

  • 9 tardus

    tardus, a, um (viell. verwandt mit traho), langsam, säumig, I) eig. (Ggstz. celer, citus, citatus, velox, agilis, sedulus), 1) im allg.: a) von leb. Wesen, homo, Cic.: pecus, Cic.: asellus, iuvenci, Verg.: asinus, Augustin.: iumenta, Sen.: avis (vermutlich) Trappe, Plin.: qui sunt segnes et tardi, Sen.: proci loripedes, tardissimi, Plaut.: erimus inter fortes fugacissimi, inter fugaces tardissimi, Sen. rhet.: Plur. subst., minus est gravis Appia tardis (den langsam Reisenden), Hor. sat. 1, 5, 6. – m. in u. Abl., non ille in litteris tardus, Spart. Carac. 1, 4: tardior in scribendo, langsamer, insofern die Fertigkeit der Hand fehlt, Quint. 10, 3, 20: (Bibulus) erit, ut audio, in decedendo tardior, Cic. ad Att. 7, 3, 5. – mit Abl., incessu tardus, Plin. 7, 76. Solin. 1, 92. – m. ad u. Akk., tardiores ad iniuriam, Cic.: eo tardior ad discedendum fui, quod etc., Cic.: vos existimationis illius periculum tardiores fecit adhuc ad iudicandum, Cic.: tardiores ad danda od. ad accipienda beneficia, Sen.: ad id quod non licebat tardior pigriorque, Val. Max. – mit Genet., fugae, Val. Flacc. 3, 547. – m. Infin., et nectere tectos numquam tarda dolos, Sil. 3, 234. – insbes. = langsam im Handeln, provisor utilium, der immer zu spät auf das Nützliche bedacht ist, Hor. de art. poët. 164: Apollo, langsam wirkend (dem Unternehmen jmds. nicht günstig), Prop. 1, 8, 41. – b) v. sachl. u. abstr. Subjj.: frumenti subvectio, Liv.: tibicinis modi, Cic.: vox (Ggstz. cita), Cic.: omnia tarda adhuc et spissa, Cic.: tarda fluunt tempora, Hor. – Insbes.: α) spät eintretend, Necessitas, Hor.: fata, Hor.: poena, Cic.: portenta deûm, Cic.: noctes, Verg. – tarda sunt quae in commune exspectantur, spät erst wird gewährt usw., Tac. – β) langsam vergehend, lange dauernd, nachhaltig, vox, Ov.: menses, Verg.: fata, Hor.: sapor, Verg. – 2) (poet.) prägn. = langsam machend, hemmend, podagra, Hor.: senectus, Hor.: neutr. pl. subst., tarda, hemmende Umstände, Tac. Agr. 18. – II) übtr.: a) von Pers.: α) langsam, schwer von Begriff, stumpf, stumpfsinnig, träumerisch, dumm, subst., der Schwachkopf, der Tropf, tardus es, Ter.: hebetes illi et supra modum tardi, Plin. ep.: nimis indociles quidam tardique sunt, Cic.: tardus in cogitando, Cic.: si quis forte sit tardior, Cic. – Plur. subst., laborat magister docens tardos, Augustin. de mus. 4, 9. § 10. – β) bedächtig, illi tardo cognomen pingui damus, Hor. sat. 1, 3, 58. – b) v. lebl. Subjj.: α) v. Fähigkeiten u. Tätigkeiten = langsam, stumpf, sensus hebetes et tardi, Cic.: ingenium, Cic., ingenium tardum et hebes (Ggstz. mobile et erectum), Sen.: mentes, Cic.: Lentulus non tardis sententiis, war von schnellen Begriffen, Cic. – β) v. der Rede = langsam, bedächtig, gemessen, tardior pronuntiatio, Quint.: stilus, Quint.: in utroque genere dicendi principia tarda sunt, Cic.: tarda et supina compositio, Quint.

    lateinisch-deutsches > tardus

  • 10 procus

    prŏcus, i, m. [proco] celui qui cherche une femme en mariage, prétendant, soupirant. --- Cic. Or. 156; Virg. En. 12, 27; Fest. 249.    - domi teneamus eam saeptam et hos ignotos atque impudentes procos repudiemus, Cic. Brut. 330: tenons-la bien protégée à la maison et repoussons les prétendants inconnus et effrontés.    - v. proceres.
    * * *
    prŏcus, i, m. [proco] celui qui cherche une femme en mariage, prétendant, soupirant. --- Cic. Or. 156; Virg. En. 12, 27; Fest. 249.    - domi teneamus eam saeptam et hos ignotos atque impudentes procos repudiemus, Cic. Brut. 330: tenons-la bien protégée à la maison et repoussons les prétendants inconnus et effrontés.    - v. proceres.
    * * *
        Procus, proci. Virgil. Amoureux, Qui pourchasse et demande aucune pour femme.

    Dictionarium latinogallicum > procus

  • 11 Dulichium

    Dūlichium, iī, n. (Δουλίχιον), Insel im Jonischen Meere, eine der Echinaden (j. Curzolari), südöstlich von Ithaka, zum Reiche des Ulixes gehörig, jetzt mit dem Festlande verbunden, Verg. Aen. 3, 271. Ov. trist. 1, 5, 67. Mela 2, 7, 10 (2. § 110). – Nbf. Dūlichia, ae, f., Prop. 2, 14, 4. – Dav. Dūlichius, a, um, dulichisch, poet. für ulixisch, rates, Verg.: dux, Ulixes, Ov.: palatum, der Genossen des Ulixes, Ov.: proci, die Freier der Penelope, Stat.: Zacynthus, von Ulixes regiert, Sil.: dah. nepotes, d.i. Zakynthier, die eine Kolonie nach Sagunt führten, Stat.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > Dulichium

  • 12 repello

    re-pello, reppulī, repulsum, ere, I) zurücktreiben, vertreiben, A) eig.: hostes, Vell.: homines a templi aditu, Cic.: Hannibalem a Nola, Liv.: alqm ex urbe, Cic.: hostes in silvas, in oppidum, Caes.: hostem telis, Caes.: equites fundis, Curt. – B) bildl., zurücktreiben, vertreiben, abweisen, abhalten, entfernen, verhindern, repellere bellum, non inferre, Curt.: vim vi, Cic.: dolorem a se, Cic.: oratorem a gubernaculis civitatum, Cic.: furores Clodii a cervicibus civium, Cic.: iniuriam ab alqo, Liv.: facinus, Ov.: contumeliam, sich des Schimpfens enthalten, Cic.: so auch iracundiam, Tac.: alqm a spe, einem die Hoffnung benehmen, Caes.: quod procul a vera nimis est ratione repulsum, entfernt, Lucr. – II) zurückstoßen, -schlagen, A) eig.: repagula, Ov.: mensas, umstoßen, Ov.: so auch aras, Ov.: alqm a genibus suis, Cic.: naves a terra, Auct. b. Alex., u. umgekehrt tellurem (sc. a mari), Ov., abfahren, absegeln: impressā tellurem hastā, den Boden gleichsam von sich stoßen, sich, auf die Lanze gestützt, vom Boden aufschwingen, Ov.: so auch amnes Oceani pede repellere, aus dem Ozean emporsteigen, vom Aufgange eines Gestirnes, Verg.: alqd cute, abprallen lassen von usw., Ov.: u. so telum aere repulsum, das vom Schilde abprallte, Verg. – aera repulsa, das zurück-, aneinandergeschlagene Geklapper, Tibull. – B) übtr.: a) widerle-
    ————
    gen, allatas criminationes, Cic.: repulsus veritatis viribus, Phaedr. b) zurückstoßen, zurück-, abweisen, verschmähen, a quo repulsus (graculus), Phaedr.: si quid meque vobisque dignum petiveris, haud repulsus abibis, Sall.: foribus repulsus, Ov.: repulsus ab amicitia, Sall.: conubia, Verg.: preces, Ov.: beim Ansuchen um Ehrenstellen, et hi repulsi, in spem impetrandi tandem aliquando honoris dilati, Liv.: repulsi sunt ii, quos etc., Cic. – bei Bewerbungen um eine Geliebte, repulsi proci, Ov.: saepe repulsus eas, Prop.: repulsus amor, Ov. – Das Perf. reppuli, nicht repuli, s. Osann zu Cic. de rep. p. 478. Ellendt zu Cic. de orat. 2, 100 not. cr.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > repello

  • 13 tardus

    tardus, a, um (viell. verwandt mit traho), langsam, säumig, I) eig. (Ggstz. celer, citus, citatus, velox, agilis, sedulus), 1) im allg.: a) von leb. Wesen, homo, Cic.: pecus, Cic.: asellus, iuvenci, Verg.: asinus, Augustin.: iumenta, Sen.: avis (vermutlich) Trappe, Plin.: qui sunt segnes et tardi, Sen.: proci loripedes, tardissimi, Plaut.: erimus inter fortes fugacissimi, inter fugaces tardissimi, Sen. rhet.: Plur. subst., minus est gravis Appia tardis (den langsam Reisenden), Hor. sat. 1, 5, 6. – m. in u. Abl., non ille in litteris tardus, Spart. Carac. 1, 4: tardior in scribendo, langsamer, insofern die Fertigkeit der Hand fehlt, Quint. 10, 3, 20: (Bibulus) erit, ut audio, in decedendo tardior, Cic. ad Att. 7, 3, 5. – mit Abl., incessu tardus, Plin. 7, 76. Solin. 1, 92. – m. ad u. Akk., tardiores ad iniuriam, Cic.: eo tardior ad discedendum fui, quod etc., Cic.: vos existimationis illius periculum tardiores fecit adhuc ad iudicandum, Cic.: tardiores ad danda od. ad accipienda beneficia, Sen.: ad id quod non licebat tardior pigriorque, Val. Max. – mit Genet., fugae, Val. Flacc. 3, 547. – m. Infin., et nectere tectos numquam tarda dolos, Sil. 3, 234. – insbes. = langsam im Handeln, provisor utilium, der immer zu spät auf das Nützliche bedacht ist, Hor. de art. poët. 164: Apollo, langsam wirkend (dem Unternehmen jmds. nicht günstig), Prop. 1, 8, 41. – b) v.
    ————
    sachl. u. abstr. Subjj.: frumenti subvectio, Liv.: tibicinis modi, Cic.: vox (Ggstz. cita), Cic.: omnia tarda adhuc et spissa, Cic.: tarda fluunt tempora, Hor. – Insbes.: α) spät eintretend, Necessitas, Hor.: fata, Hor.: poena, Cic.: portenta deûm, Cic.: noctes, Verg. – tarda sunt quae in commune exspectantur, spät erst wird gewährt usw., Tac. – β) langsam vergehend, lange dauernd, nachhaltig, vox, Ov.: menses, Verg.: fata, Hor.: sapor, Verg. – 2) (poet.) prägn. = langsam machend, hemmend, podagra, Hor.: senectus, Hor.: neutr. pl. subst., tarda, hemmende Umstände, Tac. Agr. 18. – II) übtr.: a) von Pers.: α) langsam, schwer von Begriff, stumpf, stumpfsinnig, träumerisch, dumm, subst., der Schwachkopf, der Tropf, tardus es, Ter.: hebetes illi et supra modum tardi, Plin. ep.: nimis indociles quidam tardique sunt, Cic.: tardus in cogitando, Cic.: si quis forte sit tardior, Cic. – Plur. subst., laborat magister docens tardos, Augustin. de mus. 4, 9. § 10. – β) bedächtig, illi tardo cognomen pingui damus, Hor. sat. 1, 3, 58. – b) v. lebl. Subjj.: α) v. Fähigkeiten u. Tätigkeiten = langsam, stumpf, sensus hebetes et tardi, Cic.: ingenium, Cic., ingenium tardum et hebes (Ggstz. mobile et erectum), Sen.: mentes, Cic.: Lentulus non tardis sententiis, war von schnellen Begriffen, Cic. – β) v. der Rede = langsam, bedächtig, gemessen, tardior pronuntiatio, Quint.: stilus, Quint.: in
    ————
    utroque genere dicendi principia tarda sunt, Cic.: tarda et supina compositio, Quint.

    Ausführliches Lateinisch-deutsches Handwörterbuch > tardus

  • 14 re-pellō

        re-pellō reppulī    (repulī), repulsus, ere, to drive back, thrust back, drive away, reject, repulse, repel: nostri acriter in eos impetu facto reppulerunt, Cs.: qui clavis ac fustibus repelluntur: foribus repulsus, H.: adversarius repellendus: homines a templi aditu: a castris, Cs.: in oppidum, Cs.: telum aere repulsum, repelled, V.: mensas, push back, O.: repagula, shove back, O.: mediā tellurem reppulit undā, crowds back, O.: spretos pede reppulit amnīs, spurned (as she flew up), V.: pedibus tellure repulsā, spurning the ground, O.—Fig., to drive away, reject, remove, keep off, hold back, ward off, repulse: te a consulatu: ab hoc conatu: ab hac spe repulsi Nervii, Cs.: repulsum ab amicitiā, S.: Fracti bello fatisque repulsi, V.: proci repulsi, O.: dolorem a se repellere: illius alterum consulatum a re p.: tegimenta ad ictūs repellendos, Cs.: cute ictūs, O.: pericula: facinus, O.: repellit Ver hiemem, O.: conubia nostra, reject, V.: amorem, O.: ut contumelia repellatur, be discarded.— To reject, confute, refute, repel: ab aliquo adlatas criminationes: Repulsus ille veritatis viribus, Ph.

    Latin-English dictionary > re-pellō

  • 15 Dulichia

    Dūlĭchĭum, ii, n. (Doulichion Hom., Dolichai Strab.), an island of the Ionian Sea, southeast of Ithaca, belonging to the kingdom of Ulysses, perhaps one of the Echinades, but its situation is uncertain, Mel. 2, 7, 10; Plin. 4, 12, 19, § 54; Verg. A. 3, 271; Ov. Tr. 1, 5, 67; called also Dūlĭ-chĭa, ae, f. (sc. insula), Prop. 2, 14, 4 (3, 6, 4 M.).—Hence,
    II.
    Dūlĭchĭus, a, um, adj., of Dulichium, or poet., of Ulysses.

    So, dux,

    i. e. Ulysses, Ov. M. 14, 226; id. R. Am. 272; cf.

    juvenis,

    Prop. 2, 21, 13 (3, 14, 13 M.):

    vertex,

    the head of Ulysses, Ov. M. 13, 107:

    portus,

    id. ib. 13, 711:

    rates,

    Verg. E. 6, 76:

    Irus,

    Prop. 3, 5, 17 (4, 4, 17 M.):

    manus,

    Ov. M. 13, 425:

    palatum,

    i. e. of the companions of Ulysses, id. Tr. 4, 1, 31:

    proci,

    i. e. of Penelope, Stat. S. 5, 1, 58; cf. Ov. H. 1, 87.

    Lewis & Short latin dictionary > Dulichia

  • 16 Dulichium

    Dūlĭchĭum, ii, n. (Doulichion Hom., Dolichai Strab.), an island of the Ionian Sea, southeast of Ithaca, belonging to the kingdom of Ulysses, perhaps one of the Echinades, but its situation is uncertain, Mel. 2, 7, 10; Plin. 4, 12, 19, § 54; Verg. A. 3, 271; Ov. Tr. 1, 5, 67; called also Dūlĭ-chĭa, ae, f. (sc. insula), Prop. 2, 14, 4 (3, 6, 4 M.).—Hence,
    II.
    Dūlĭchĭus, a, um, adj., of Dulichium, or poet., of Ulysses.

    So, dux,

    i. e. Ulysses, Ov. M. 14, 226; id. R. Am. 272; cf.

    juvenis,

    Prop. 2, 21, 13 (3, 14, 13 M.):

    vertex,

    the head of Ulysses, Ov. M. 13, 107:

    portus,

    id. ib. 13, 711:

    rates,

    Verg. E. 6, 76:

    Irus,

    Prop. 3, 5, 17 (4, 4, 17 M.):

    manus,

    Ov. M. 13, 425:

    palatum,

    i. e. of the companions of Ulysses, id. Tr. 4, 1, 31:

    proci,

    i. e. of Penelope, Stat. S. 5, 1, 58; cf. Ov. H. 1, 87.

    Lewis & Short latin dictionary > Dulichium

  • 17 Dulichius

    Dūlĭchĭum, ii, n. (Doulichion Hom., Dolichai Strab.), an island of the Ionian Sea, southeast of Ithaca, belonging to the kingdom of Ulysses, perhaps one of the Echinades, but its situation is uncertain, Mel. 2, 7, 10; Plin. 4, 12, 19, § 54; Verg. A. 3, 271; Ov. Tr. 1, 5, 67; called also Dūlĭ-chĭa, ae, f. (sc. insula), Prop. 2, 14, 4 (3, 6, 4 M.).—Hence,
    II.
    Dūlĭchĭus, a, um, adj., of Dulichium, or poet., of Ulysses.

    So, dux,

    i. e. Ulysses, Ov. M. 14, 226; id. R. Am. 272; cf.

    juvenis,

    Prop. 2, 21, 13 (3, 14, 13 M.):

    vertex,

    the head of Ulysses, Ov. M. 13, 107:

    portus,

    id. ib. 13, 711:

    rates,

    Verg. E. 6, 76:

    Irus,

    Prop. 3, 5, 17 (4, 4, 17 M.):

    manus,

    Ov. M. 13, 425:

    palatum,

    i. e. of the companions of Ulysses, id. Tr. 4, 1, 31:

    proci,

    i. e. of Penelope, Stat. S. 5, 1, 58; cf. Ov. H. 1, 87.

    Lewis & Short latin dictionary > Dulichius

  • 18 loripes

    lōrĭpēs, pĕdis, adj. [lorum-pes], strapfooted, i. e. limber-footed, lithe-legged; acc. to others, crook-footed, bandy-legged:

    proci loripedes, tardissimi,

    Plaut. Poen. 3, 1, 7:

    loripedem rectus derideat,

    Juv. 2, 23:

    juvenis,

    id. 10, 308:

    gentem inter Nomadas Indos, anguium modo loripedem,

    Plin. 7, 2, 2, § 25; cf. id. 5, 8, 8, § 46; Petr. 45, 11.

    Lewis & Short latin dictionary > loripes

  • 19 proco

    prŏco, āre, v. a., and prŏcor, āri, v. dep. [cf. precor], to ask, demand (very rare): parere mea vos majestas procat, Liv. And. ap. Non. 24, 7:

    a procando, id est poscendo, procacitas nominata est,

    Cic. Rep. 4, 6, 6 (ap. Non. 24, 3): procare, poscere, unde procaces meretrices ab assidue poscendo, et proci uxorem poscentes in matrimonium, Paul. ex Fest. p. 224 Müll.:

    poscere procare dictum,

    Varr. L. L. 7, § 80 ib.:

    perit, inquit, procari, si latet,

    Sen. Q. N. 4, praef. 5.

    Lewis & Short latin dictionary > proco

  • 20 repello

    rĕ-pello, reppuli (less correctly repuli), rĕpulsum, 3, v. a., to drive, crowd, or thrust back; to reject, repulse, repel, etc., = reicere (freq. and class.; syn.: reicio, repono, removeo).
    I.
    Lit.:

    eum ego meis Dictis malis his foribus atque hac reppuli, rejeci hominem,

    Plaut. Bacch. 4, 3, 19:

    aliquem foribus,

    Hor. S. 2, 7, 90:

    foribus tam saepe repulsus,

    Ov. Am. 3, 11, 9:

    homines inermos armis,

    Cic. Caecin. 12, 33:

    adversarius, qui sit et feriendus et repellendus,

    id. de Or. 2, 17, 72:

    aliquem ab hoc templo,

    id. Phil. 14, 3, 8:

    homines a templi aditu,

    id. Dom. 21, 54:

    Sabinos a moenibus urbis,

    id. Rep. 2, 20, 36:

    hostes a ponte,

    Caes. B. C. 1, 16;

    ab castris,

    id. ib. 1, 75:

    a citeriore ripā,

    Front. Strat. 1, 4, 10:

    aliquem inde,

    Cic. de Or. 3, 17, 63:

    hostes in silvas,

    Caes. B. G. 3, 28 fin.:

    in oppidum,

    id. ib. 3, 22 fin.; id. B. C. 2, 14 fin.— Absol.:

    nostri acriter in eos impetu facto, repulerunt,

    Caes. B. G. 5, 17. —Of impersonal objects (mostly poet.):

    reppulit mihi manum,

    Plaut. Cas. 5, 2, 14; cf. Plin. 7, 16, 15, § 72:

    telum aere repulsum,

    repelled, Verg. A. 2, 545:

    mensas,

    to push back, Ov. M. 6, 661; cf.

    aras,

    id. ib. 9, 164:

    repagula,

    to shove back, id. ib. 2, 157:

    tellurem mediā undā,

    crowds back, id. ib. 15, 292:

    navem a terrā, Auct. B. Alex. 20: serpentes,

    Amm. 14, 2, 5. — Poet., of the apparent pushing back or away of the starting-point, in flying up or sailing away:

    Oceani spretos pede reppulit amnes,

    Verg. G. 4, 233; cf.:

    cum subito juvenis, pedibus tellure repulsā, Arduus in nubes abiit,

    spurning the ground, Ov. M. 4, 710:

    impressā tellurem reppulit hastā,

    id. ib. 2, 786;

    6, 512: aera repulsa,

    i. e. cymbals struck together, Tib. 1, 3, 24; 1, 8, 22; cf.:

    aera Aere repulsa,

    Ov. M. 3, 533.—
    II.
    Trop., to drive away, reject, remove; to keep off, hold back, ward off, repulse, etc.:

    repelli oratorem a gubernaculis civitatum,

    Cic. de Or. 1, 11, 46:

    aliquem a consulatu,

    id. Cat. 1, 10, 27:

    ab hoc conatu,

    id. Or. 11, 36:

    a cognitione legum,

    id. Balb. 14, 32:

    ab impediendo ac laedendo,

    Q. Cic. Petit. Cons. 14, 55:

    ab hac spe repulsi Nervii,

    Caes. B. G. 5, 42:

    repulsum ab amicitiā,

    Sall. J. 102, 13:

    fracti bello fatisque repulsi,

    Verg. A. 2, 13:

    repulsus ille veritatis viribus,

    Phaedr. 1, 1, 9:

    hinc quoque repulsus,

    Nep. Lys. 3:

    per colloquia repulsus a Lepido,

    Vell. 2, 63, 1. —

    Of suitors for office,

    Cic. Planc. 21, 51:

    haud repulsus abibis,

    Sall. J. 110, 8; Liv. 39, 32. —

    Of lovers: saepe roges aliquid, saepe repulsus eas,

    Prop. 2, 4, 2 (12):

    proci repulsi,

    Ov. M. 13, 735:

    aliquam ad meretricium quaestum,

    to drive, Plaut. Cist. 1, 1, 43.—

    Of abstract objects: dolorem a se repellere,

    Cic. Fin. 1, 9, 30:

    furores Clodii a cervicibus vestris,

    id. Mil. 28, 77:

    illius alterum consulatum a re publicā,

    id. Att. 7, 18, 2:

    quod tamen a verā longe ratione repulsum'st,

    removed, Lucr. 1, 880; cf. id. 2, 645; 5, 406:

    tegimenta ad defendendos ictus ac repellendos,

    Caes. B. C. 2, 9; 6, 767: cute ictus, Ov. M. 3, 64:

    pericula,

    Cic. Mur. 14, 30; Caes. B. C. 1, 79, 2:

    vim (opp. inferre),

    Cic. Mil. 19, 51:

    crimen (with transferre),

    Quint. 4, 2, 26:

    temptamina,

    Ov. M. 7, 735:

    facinus,

    id. ib. 15, 777:

    fraudem,

    id. A. A. 3, 491:

    verba,

    id. P. 4, 1, 19:

    ver hiemem repellit,

    id. M. 10, 165:

    conubia nostra,

    to reject, disdain, Verg. A. 4, 214 amorem, Ov. Am. 1, 8, 76:

    preces,

    id. M. 14, 377:

    diadema,

    to refuse, reject, Vell. 2, 56, 4; Suet. Caes. 79; cf.

    dictaturam,

    Vell. 2, 89, 5:

    ut contumelia repellatur,

    be discarded, Cic. Off. 1, 37, 137.— Hence, rĕpulsus, a, um, P. a., removed, remote; once in Cato: ecquis incultior, religiosior, desertior, publicis negotiis repulsior, Cato ap. Fest. p. 286, and ap. Paul. ex Fest. p. 287 Müll.

    Lewis & Short latin dictionary > repello

См. также в других словарях:

  • proći — prȏći (koga, što, se) svrš. <prez. prȏđēm (se), pril. pr. prȍšāvši (se), imp. próđi (se), prid. rad. prȍšao (se)> DEFINICIJA 1. (preko čega, kroza što) krećući se prijeći preko kakvog prostora 2. (pored koga, čega) krećući se mimoići se s… …   Hrvatski jezični portal

  • proci — adv. (înv.) Şi aşa mai departe. – Din sl. procĩ. Trimis de oprocopiuc, 18.04.2004. Sursa: DEX 98  PROCI adv. v. etcetera. Trimis de siveco, 13.09.2007. Sursa: Sinonime …   Dicționar Român

  • Proci — (Μνηστῆρες) were the suitors of Penelope in the Odyssey , all of whom were killed by Odysseus, Telemachus his son, and his two loyal servants, Eumaeus and Philoetius when the first listed returned to Ithaca. The suitors were slain alongside the… …   Wikipedia

  • Proci — im ältesten Rom so v.w. Patricii …   Pierer's Universal-Lexikon

  • PROCI — vide supra Pacta doctalia …   Hofmann J. Lexicon universale

  • prôći — (koga, što, se) svrš. 〈prez. prôđēm (se), pril. pr. prȍšāvši (se), imp. próđi (se), prid. rad. prȍšao (se)〉 1. {{001f}}(preko čega, kroza što) krećući se prijeći preko kakvog prostora 2. {{001f}}(pored koga, čega) krećući se mimoići se s kim,… …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • proci — proci·den·tia; …   English syllables

  • procidentia — proci·den·tia …   English syllables

  • procingas — ×procìngas, a adj. (1) 1. R260, N sunkus, varginantis. 2. J darbštus, rūpestingas …   Dictionary of the Lithuanian Language

  • pròvūći — (koga, što, se) svrš. 〈prez. provúčem (se), pril. pr. ukāvši (se), imp. provúci (se), prid. rad. pròvūkao (se), prid. trp. provùčen〉 1. {{001f}}(što) progurati kroza što; prodjenuti, udjenuti [∼ konac kroz ušicu igle] 2. {{001f}}(koga, što)… …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • rúka — rúk|a ž 〈D L rúci, N mn rȗke, G r‹kū/ ā razg.〉 1. {{001f}}anat. a. {{001f}}jedan od gornjih udova ljudskog tijela od ramena do vrhova prstiju [lijeva ∼a; desna ∼a] b. {{001f}}šaka (od zglavka do prstiju) [baciti ispod ∼e, sport u boćanju baciti… …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»